Werk en kinderen combineren is in Nederland als overleven in een jungle: als er een gat valt in je planning (kind ziek! extra vergadering!) wordt je overwoekerd of verslonden. Vrouwen hebben hier een even pragmatische als succesvolle oplossing voor gecreëerd: zij starten een eigen zaak. Niet alleen stijgt mede daarom het aantal vrouwelijke ondernemers de laatste jaren, enquêtes wijzen uit dat het merendeel werk en privé zo prima in balans heeft.

 

Mannen blijven echter steken in een “me Tarzan you Jane”-mentaliteit. Want wat blijkt? Meldden we in Peptalk voor vrouwen dat zo’n 90% van hen fulltime blijft werken bij de komst van kinderen, 15 jaren later is dat percentage nog altijd ruim 87%! Papa is de afgelopen jaren wel heel geëmancipeerd meer gaan doen thuis. Maar in plaats van werk en privé slimmer te verdelen zoals mama, werkt de stakker zich nu ook voor en na kantoortijd uit de naad, blijkt uit onderzoek van Intermediair.

 

Minder werken is net als 15 jaar geleden kennelijk nog steeds synoniem voor ‘minder man’. Bij menige relatiediscussie wordt het agendapuntje deeltijd werken dan ook al 15 jaar met dezelfde smoezen van de keukentafel geveegd: “het kan gewoon niet in mijn vakgebied” beweert het merendeel van de mannen, of “het mag niet van mijn baas”. Gaap.

 

Het moet maar eens een keer afgelopen zijn met het watjes-imago van de deeltijdman. In 2006 fietste de bakfietsmoeder nog met wapperende haren dapper door een Postbus 51-campagne. De tijd lijkt mij rijp voor Wouter Bos en Camiel Eurlings die bakfiets van moeder in te pikken. Vaandeldragers van een nieuwe emancipatiegolf, zoals de Volkskrant kopte na hun aangekondigde vertrek? Heren, laat maar zien dat je kunt trappen.

 

Ik droom even weg. Wouter en Camiel maken een proefrit. Het strakke pak is verruild voor spijkerjack (Wouter) en rib colbert (Camiel). De nek in de greep van zo’n ielig Borsato-sjaaltje. Zoveel nonchalance is even wennen. Of is het die bak waardoor hun armen en benen zo zwabberen, zoekend naar een nieuwe balans?

 

Leven of werken 

Al bakfietsend kunnen Wouter en Camiel hun zorgambities bewijzen tegenover fronsende feministes - “het gaat om ons gezin, écht”. Mooi pr-stuntje. Bovenal gaat het er om vleessnijders als Sjuul Paradijs tot inkeer te brengen. In Volkskrant Magazine schamperde de Telegraaf-hoofdredacteur op de deeltijdman. Maar zonder het te beseffen schetst hij van zichzelf het meest treurige beeld.

 

Paradijs beweert dat de bakfietsvader (lees: deeltijdman) “vindt dat het leven vooral leuk moet zijn”. Hij daarentegen gelooft in de overtuiging “eerst hard werken, daarna komt de lol”. Hij werkt dan ook door tot hij “de eerste waarschuwing krijgt”. Want, vult Paradijs in, “zo gaat dat toch?” 

 

Mevrouw Paradijs runt haar eigen bedrijf. Om dezelfde reden als het merendeel van haar collega-ondernemers? Als ze ’s avonds gezellig met hun kinderen aan tafel zit, is meneer Paradijs’ stoel leeg. Is die stoel gevuld dan zijn er “veel discussies” over het naar school brengen, of komen kijken naar voetbal. Maar meneer sms’t intussen alweer over de indeling van de voorpagina.

 

Ik heb een droom. Wouter en Camiel keren terug van hun proefrit. Rode konen. Ze weten wat hen te doen staat: direct een bestelling plaatsen (en oh ja, werken aan de conditie). Want straks loopt het storm met die bakfietsen! Intermediair heeft het eerder dit jaar al voorspeld: de twintigers en dertigers zijn de nieuwe deeltijdtopmannen. De vleessnijder verdwijnt. Van gedachten veranderd of ten onder gegaan aan zijn zelf voorspelde knock-out.

 

Camiel wacht een extra taak. Zijn bak is nog leeg. Ik fluister hem een gratis advies in. “Voor jou, uit Peptalk voor vrouwen”, zeg ik. Wat mij betreft een o zo simpele maar in 15 jaar tijd nog altijd te vaak genegeerde tip: “Vergeet niet om het delen van de zorg tijdig bespreekbaar te maken, al voor je aan kinderen begint.”

 

 

 

Bronnen: CBS, Volkskrant, Intermediair