Ik moet gebruik maken van mijn vrouwelijke kwaliteiten. Mensen moeten je kennen, dan komt de business wel. Gebruik je uitstraling. Gebruik je humor. Gebruik je female power. Allemaal goedbedoelde adviezen uit mijn omgeving. Maar hoe doe ik dat dan? Op die vraag worden de antwoorden al veel vager…

Ik ben een vrouw in sales en dat vind ik niet altijd leuk.
 

Samen met mijn man heb ik een nieuwe organisatie, geheel volgens de visie en passie die ik al jaren over hem uitstort. Hij wilde wel meedoen, maar het moet wel een beetje zakelijk zijn, niet te zweverig en, zegt hij dan: “praat in opbrengst voor de klant, in concrete euro’s!”. Ok, ok, ik ga het proberen. Maar het ligt me niet. Ik wil helemaal niet praten over geld, ik geloof namelijk zo sterk in mijn eigen visie, dat ik geloof dat deze zichzelf wel verkoopt. Maar dan moet je dus wel mensen kennen… en zij jou.

 

Nu ken ik een hoop mensen en allemaal zijn ze enthousiast, zeggen ze. Maar zaken doen? Steeds meer kom ik erachter dat de echte beslissers in organisaties nog steeds mannen zijn en die vind ik veel moeilijker te overtuigen dan mijn vrouwelijke gesprekspartners. Waar zit dat dan in? Vrouwen praten graag, dat is 1. Vrouwen delen snel hun onzekerheden, dat is 2. Vrouwen moeten het meer hebben van de verbinding met elkaar, dat is 3. Dus vrouwen, kom op, naar de top alsjeblieft. Dat maakt het voor ons vrouwelijke ondernemers veel makkelijker.

 

Volgens mij kiezen wij onze zakenpartners op gevoel, niet op ratio. Een goed idee vertellen we meteen verder, ongeacht de financiële constructies en opbrengst voor de ander. We vinden het gewoon leuk, goed, spannend of creatief, daar doen we het voor. En dat is goed, denk ik. Niet dat mannen alleen hun ratio laten spreken, zeker niet. Ik denk dat de meeste mannen, sorry als ik mensen beledig, veel van hun keuzes voor vrouwelijke ondernemers ook baseren op gevoel. Het gevoel van “leuke vrouw”. Maar ja, dan moet je die mannen dus kennen en je balans vinden tussen je vrouwelijkheid en je intellect. Dus toch je vrouwelijke kwaliteiten gebruiken. En daar wringt bij mij de schoen.

 

Ik word ineens een monster als ik een man tegenover me heb die allemaal kritische vragen stelt. Ik hoor mezelf dan van alles zeggen over geld, opbrengst en toegevoegde waarde. Leuk geprobeerd, maar als mijn gesprekspartner net even wat beter voorbereid is en nog een kritische vraagt stelt, ga ik zoeken naar antwoorden, omdat ik denk dat dit moet. Tegen een vrouw zou ik vermoedelijk sneller zeggen: goeie vraag, ik weet eigenlijk niet precies hoe dat komt.

 

Lees de rest van het artikel hier!