Peptalkgoeroes. In de jaren negentig lustten we er in het bedrijfsleven wel pap van. Bommetje vol zaten de zalen van congrescentra. Van Appelscha tot Zandvoort. Want wat hunkerden we allemaal naar antwoorden op onze onzekerheden. Op de podia beloofden de vertolkers van het positieve denken verlossing: de Roy Martina’s, de Emile Ratelbands, de Barry Hughes, de Noem Maar Op’s.

Met veel arm-gezwaai en een handige inzet van grootmoeders wijsheid – “waar een wil is is een weg” - brachten ze ons in vervoering. Jawel, het geluk lag voor het grijpen! Als we maar naar hen luisterden. En dat mocht wat kosten. We wrikten onze paardenstaarten en stropdassen en masse los. De sprekers riepen “Yess!” en “Tsjakka!”, de kassa deed rinkel rinkel.

Tussen al die positivo’s schitterden vijf vrouwengoeroes. Een van mijn favorieten bewoog haar voeten net zo zwierig over de congrespodia als haar handen omhoog krulden. Niks geen arm-gezwaai. Belletjes rinkelden bij elke zwiep van haar heup… Ah Yonina! De buikdanseres uit het verre Amerika! Bij wie staat haar verschijning niet op het netvlies gebrand? In de spotlights van de tv schitterde haar gulle lach als het goud in haar gewaad: twinkel twinkel.

Slimme Yonina (wiskundige én psychologe) overtuigde in de jaren negentig het Nederlandse bedrijfsleven van het belang van passie in werk en relaties. Dat deed ze  – en doet ze trouwens nog steeds - met een combinatie van peptalk en oriëntaalse dans. Want, aldus Yonina: als je je lijf en leden soepel leert bewegen, ontwikkel je creativiteit, flexibiliteit én een betere gezondheid. Van de makers van LU-koekjes tot het Nederlandse leger: heupwiegend volgden ze Yonina’s getwinkel.

In pakweg 15 jaar is er heel wat veranderd. Geen congreszaal maar internet is nu het podium waarop wij, gevraagd en ongevraagd, onze eigen wijsheden verkondigen. Gratis. En daar maken we gretig gebruik van. Het hardnekkige wantrouwen tegenover onszelf en de behoefte aan een autoriteit, waardoor we volgens de Amerikaanse schrijvers Diana Alstad en Joel Kramer van The Guru Papers zo ontvankelijk waren voor goeroes, zijn in de klimaatverandering weggesmolten.

Anno 2010 ligt de goeroe-status voor ieder van ons gewoon binnen handbereik! Of, beter gezegd binnen het bereik van 140 tekens… Want wat je ook te melden hebt, grappig, zakelijk, lief&leed, grootmoeders wijsheid of peptalk: als je het consequent volhoudt, heb je in no-time honderden of duizenden ‘followers’. Om verzekerd te blijven van je aanhang hoef je godzijdank niet meer van Appelscha naar Zandvoort te reizen.

Het verbluffende effect hiervan ondervond ik tijdens een workshop Twitter. De docente – type jong, mooi en slim – vroeg haar ‘volgers’ even naar ons te ‘zwaaien’. Het was 18:00 uur. “Yeah right”, dacht ik nog. Maar klokslag 18:05 uur stroomden zowaar tientallen reacties binnen! Nederland zit niet meer om zes uur aan de piepers, Nederland twittert.

En weet je wat zo mooi is? Anno 2010 wachten we niet langer op één of andere autoriteit voor onze welverdiende goeroe-erkenning. We hebben zelfvertrouwen genoeg om onszelf gewoon die titel te geven, followers of niet. Sta je voor je het tweet in de Twitter Goeroe top 100! Ik ben flabbergasted, eigenlijk, van die omschakeling. Om het met een tekenfilmbeeld uit de vorige eeuw uit te drukken:  om mijn hoofd dwarrelen sterretjes en vogeltjes - tweet tweet.