De manier waarop we anno 2010 met elkaar omgaan in de sociale media is naar mijn idee te vergelijken met een soap. De wereld mag, als ze daar zin in en tijd voor heeft, meekijken in ons dagelijks werkend en privé leven. Iedereen die er behoefte aan heeft kan jou en mij op youtube zien ‘acteren’. Via ons linkedin profiel laten we een beknopt en opgepoetst CV zien. Ze krijgen een indruk van wie we zijn of zouden willen zijn dankzij onze berichtjes op twitter of facebook. En door onze blogs te lezen weten ze ook wat ons drijft en welke ambities we hebben in ons (zakelijk) leven.

Profileren
We profileren ons dus met verve, zoals dat heet in deftig Nederlands. Immers, als je zichtbaar bent, krijgen de mensen die jou volgen gewild of ongewild een band met je. En hoe steviger de band, hoe groter de kans op omzet. Dus praten en schrijven jij en ik, net als onze mannelijke collega’s, heel wat af met zijn allen.

Maar is het eigenlijk wel zo eerlijk wat we doen, was de vraag die ik me eerder deze week stelde. Zoeken we niet teveel naar aantrekkelijke en klantmagnetische onderwerpen om maar de schijn te wekken dat we zo ontzettend deskundig zijn? Verloochenen we onszelf niet een klein beetje door in de rol te kruipen van de spitsvondige marketeer die gewillige slachtoffers naar zich toe probeert te lokken?

Openheid
Dit bracht mij op het onderwerp openheid. Want Het Nieuwe Werken, internet en Web 2.0 maken informatie toegankelijker en transparanter. Maar maakt het ons ook opener, als mens en als zaken vrouw/man? En wat is openheid dan eigenlijk? En, nog belangrijker: kan en mag je überhaupt wel open zijn in social media land? En waar liggen de grenzen dan?
 

Openheid staat voor: jezelf laten zien. Volgens Van Dale is de exacte definitie van openheid: openhartig zijn, je ontvankelijk opstellen en oprechtheid. Je toont zogezegd wat achter je maskers verborgen zit. Je stelt je kwetsbaar op. Je laat zien waar je over piekert, van baalt, hoe je iets ervaart en wat je daarbij voelt. En…je durft vragen te stellen.

Communiceren
In onze Westerse cultuur leren we hoe we keuzes kunnen maken in de manier waarop we communiceren, zowel IRL als online. We leren dat het zinvol is om stil te staan bij de consequenties van wat we zeggen of schrijven. Er zijn zelfs wetten en regels voor opgesteld. Discrimineren is niet toegestaan, oproepen tot geweld en/of haat evenmin. We moeten respectvol met elkaar omgaan en hoewel we mensen gerust mogen uitdagen is het de bedoeling dat we sportief blijven in onze uitlatingen.

Maar hoe is het met de normen en waarden rondom sociale media publicaties gesteld?

Bar en boos, is mijn bescheiden mening. Iedereen doet maar wat en er bestaan, op een paar individuele initiatieven na, op dit moment geen regels. Commerciële boodschappen die via de sociale media worden verspreid, roepen dan wel allergische reacties op, maar ze blijven toch gewoon verschijnen.

Open grenzen!
Ik pleit met dit artikel voor grenzen. Maar dan geen beknellende grenzen of grenzen die je als mens verder in een harnas duwen. Nee, mijn voorkeur gaat uit naar open grenzen. ‘De 10 geboden van Social media Communicatie’ of zoiets. Dus, iedereen houdt zich aan de wetten, regels en fatsoensnormen, maar verder ben je volledig vrij. Vrij om jezelf te zijn, dat is wat mij betreft gebod nummer 1.

Want ik ben ervan overtuigd dat als je jezelf bent, je ‘bevriend’ kunt raken met iedereen. Als jij in een situatie verkeert die natuurlijk voor je is, daag je anderen uit om te vertellen waar het ècht om draait en krijg je automatisch gesprekken die tot verbinding leiden.

Sociale interactie via de electronische weg is volgens mij pas echt interessant als de deelnemers authentiek zijn. Mensen zien en voelen het als je vanuit je ware ‘ik’ communiceert.

En dan is natuurlijk de grote vraag: hoe doe je dat, vanuit je ware ‘ik’ communiceren?
Dat lees je in mijn volgende colomn, over authenticiteit.

Gonneke