“Je bent gek!” was het eerste wat ik hoorde toen ik zei dat ik me had ingeschreven bij de KvK en mijn baan had opgezegd. Ik ken mezelf. Ik heb het impulsief zijn uitgevonden en verbeterd! Ik doe graag gek en denk vooral niet aan volgend jaar. Maar was dit echt een slimme zet van mij? Een eigen bedrijf beginnen terwijl ik alleen thuis zat met een kind van 1 en van 4? Manlief had de benen genomen en het hoofdinkomen moest van mij alleen komen.

 

Achteraf kan ik zeggen dat ik het niet anders had willen doen. De kracht en het doorzettingsvermogen kwam uit een oergevoel om zelf voor mijn kinderen te willen blijven zorgen. Vooral dochterlief had heel veel zorg nodig, die ik niet uit handen wilde geven dus ik nam het risico en sprong in het diepe.

De zakenwereld was mij vreemd maar ik leerde door veel te lezen en te luisteren naar mensen die mij voor waren gegaan. Het internet was een onmisbaar medium wat mij verder bracht. Ik vergaarde de kennis die ik nodig had om te groeien. Elk jaar zag ik mijn omzet en mijn zelfvertrouwen stijgen.
 

Terwijl mijn kinderen opgroeiden tot leuke mensen zagen ze ook hoe belangrijk het is om te werken voor je geld. Door de jaren heen kwam dochterlief zelf met initiatieven voor haar eigen bedrijf. Van een hamsterfokkerij tot de verkoop van haar Herman Brood-achtige tekeningen. Op deze manier leerde ik hen dat niets onmogelijk is zolang je maar in jezelf gelooft.

 

Ik ben nu zes jaar verder en zelfs een wereldwijde crisis heeft mij er niet onder gekregen. Ik krijg nog vaak te horen of het niet beter zou zijn een gewone baan te zoeken, zelfs nu in crisistijd er zoveel mensen ontslagen worden. Ik heb een baan. Een baan die ik zelf gecreëerd heb. Een baan waarin ik flexibel genoeg ben om voor mijn kinderen te zorgen en mijn eigen inkomen te verdienen. Ik kan de keuze die ik heb gemaakt alleen maar aanraden. Het geeft voldoening, je bent flexibel en je haalt meer uit jezelf dan je ooit had gedacht in je te hebben.

 

Ik schrijf mijn eerste column voor deze website na het eten en voor de afwas. Terwijl ik al mijn positieve denkwijzen er uit laat spatten staat ineens zoonlief pruilend aan mijn bureau. “Mama ik wil echt niet meer naar zwemles.” Hij kruipt bij me op schoot en ik vertel hem hoe knap hij is dat hij in zo’n korte tijd zover is gekomen. Nog een laatste badje en hij mag diploma zwemmen.

 

Geloven in je zelf en in je eigen kracht is zo belangrijk. Zelfs al voor een jongetje van zeven. Ik had hem overtuigd en hij zou nog heel even volhouden. Later die avond komt dochterlief naar beneden. Ze kan niet slapen en ze maakt zich zorgen over haar schoolwerk. Concentreren is moeilijk voor haar. Liefje, je begint met stap 1! Je haalt diep adem, gooit de stress eruit en je denkt: “Ik kan het!”. Zoals mijn opa vroeger al tegen mij zei: “Kan niet ligt op het kerkhof en Wil niet ligt er naast!” Ik stop haar nog eens lekker in wanneer ze in bed kruipt. Na een lang gesprek belooft ze het te proberen.

 

Geloven in jezelf is belangrijk maar net zo belangrijk zijn de mensen aan de zijlijn die je aanmoedigen wanneer je het zwaar hebt. Ja misschien ben ik gek. Maar ik ben toch een heel eind gekomen met die waanzin!