De laatste weken van het jaar zijn weer aangebroken. Sinterklaas, Kerst en oud & nieuw zorgen voor extra druk op de toch al volle agenda. De kinderen maken verlangenlijstjes, de school vraagt om hulp voor de speciale dagen en ondertussen vraagt het werk ook de aandacht.
Na weer een hele drukke dag vraag ik me af hoe ik het toch allemaal weer voor elkaar moet gaan krijgen. Op de achtergrond draait mijn muziek terwijl ik naar mijn to-do lijstje staar. Een oud nummer van Alanis Morrisette komt voorbij en ik hoor de bekende tekst “We love you, if you’re perfect”. En ik besef het ineens weer. Ik hoef niet perfect te zijn, ik ben goed zoals ik ben en ik doe dat wat mogelijk is.

Perfect willen zijn is de meestvoorkomende oorzaak van een burn-out. De perfecte moeder, de perfecte dochter, de perfecte vriendin en de perfecte ondernemer om nog maar eens niet te spreken van de perfecte huisvrouw. Het vreet zoveel meer energie als we alles zelf en alles goed willen doen. Daarom ga ik creatief om met mijn to-do lijstje.

Sinterklaas
Zelf ben ik één van de weinige Nederlanders die niet van Sinterklaas houdt. Ik heb er niets mee en wilde het ook nooit vieren. Mijn kinderen geloven niet meer in Sinterklaas. Nu ze wat ouder zijn, hoef ik de leugen ook niet in stand te houden dat er een oude man cadeautjes komt brengen. Hij doet dat echt niet. Deed hij dat maar, dat zou mij weer een dag winkelen, tijd en geld schelen.

De oplossing lag dus voor handen. Ik kocht online voor allebei een iets groter cadeau dat ze allebei heel graag willen hebben. Om het familie-avondje toch in ere te houden, gingen we met z’n drieën uiteten. De kinderen waren blij met iets wat ze graag willen en ik ben blij omdat ik wat quality-time met ze doorbracht op een manier die ik ook leuk vond.

De kerstdagen
De kerstdagen zijn altijd een geregel met de vader van de kinderen: waar vieren ze het dit jaar? Gelukkig lijkt dat gedeelte er al behoorlijk in gesleten te zijn. Eerste kerstdag vieren ze met mij en tweede kerstdag zullen ze naar hem toe gaan. Ik kijk nu al uit naar de dag rust die ik zal nemen, want dat zal voor mij de dag zijn dat ik niets hoef. Een stapel films, een deken, thee, een doos chocola en de deur op slot.

School
Helaas zullen de extra activiteiten zoals suprises maken voor school en de kerstviering wel op mij neerkomen, maar mocht je (ex-)partner daar voor open staan, laat het los en pak de kans op hulp. Je hoeft niet alles alleen te doen. Wees niet bang om hulp te vragen. En belangrijker nog: wees niet bang om “nee” te zeggen. Het maakt je niet minder perfect wanneer je jouw grens aangeeft en zegt dat je op dit moment geen kans ziet om te helpen bij het kerstdiner op school.

Het werk
Het is belangrijk dat je werk door blijft gaan. Je kunt een klant geen nee verkopen omdat jij toevallig net even moe bent. Je voelt langzaam de stress omhoog borrelen omdat je niet weet hoe je het nog af moet krijgen. Ik doe het nu zes jaar en ik weet hoe het voelt. Het enige wat je dan kunt doen is diep ademhalen en beginnen. Laat het los en bedenk dat je je best doet en er op vertrouwt dat het je gaat lukken. Op die manier kun je de stress, die energie vreet die je harder nodig hebt om je opdracht af te maken, loslaten. Gun je zelf een lekker kopje thee, je lievelingsmuziek en vertrouw op jezelf dat je het kan.

Ik heb mijn to-do lijstje aangepast. Het volgende liedje is ondertussen begonnen. “A womans work is never done” van Tracy Chapman. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Zoveel waarheid in de tekst. Mijn huis is een chaos, ik moet nog een hele rits mailtjes beantwoorden en oh ja die tandartsafspraak moet ik ook nog verzetten. Ik krabbel nog snel op mijn briefje niet te vergeten nieuwe medicatie te bestellen voor dochterlief. En dan staat zoonlief ineens naast me. Of ik hem nog een keer wil instoppen. Voordat ik hem opnieuw instop, geef ik hem nog eens een heel dikke knuffel. Terwijl hij zijn armpjes om mij heen slaat, weet ik ineens weer waar ik het allemaal voor doe. Het geeft mij net dat beetje extra energie om door te gaan.

Het is 11 uur ’s avonds als ik mijn computer afsluit. Ik ben moe, maar het werk is gedaan. Ik stel mijzelf de vraag die ik zo vaak te horen krijg: “Hoe doe je het toch, helemaal alleen?” En ik geef mijzelf hetzelfde eerlijke antwoord als de anderen: “Ik heb geen idee hoe ik het doe, ik doe het gewoon. Misschien niet perfect, maar het komt zoals het komt en ik kijk vooral niet verder dan het hier en het nu. Wat morgen komt, is voor morgen.”